Welkom in mijn wereld als (een) FlawedMom

 

Hi!!

Ik zal mezelf even voorstellen. Ik ben een mama van 4 lieve meiden. Alweer 9 jaar getrouwd met mijn liefde.  Stil is het hier eigenlijk nooit.

 

Mijn drie jongste dochters (0, 1 en 6 jaar) zijn van mijn man. Mijn oudste is 12 en komt uit een vorige relatie. Zij is om het weekend bij haar vader, die niet echt om de hoek woont. Dat maakt het soms schakelen, maar we vinden daarin onze weg.

 

We wonen nu in een dorp, terwijl we allebei uit een stad komen. En eerlijk? We zijn daar nog steeds een beetje aan het wennen. Het is anders. Of we hier voor altijd blijven weten we nog niet. Maar voor nu zijn we hier.

 

Mijn leven is een mix van liefde, chaos, groeien en zoeken naar balans. En dat is precies wat ik hier ga delen. Gewoon zoals het is.

 

Ik ben begonnen met schrijven op advies van mijn psycholoog. Toen nog in schriften vol gedachten, krabbels, emoties. Het hielp. Alleen bleef het rommelig, net als mijn hoofd. En misschien is dat waarom ik nu hier ben, in deze blog, op zoek naar iets dat wel overzicht geeft. Iets dat structuur aanbrengt in de chaos.

 

Ik schrijf niet om een schrijver te zijn. Ik schrijf om ruimte te maken in mezelf. Soms voel ik zoveel dat ik geen idee heb waar ik moet beginnen. Ik wil begrijpen wat ik denk, en hoop door te schrijven dat het me helderder maakt. Ik ben bang om te exploderen in emotie en schrijven geeft me een tussenstap. Een rem. Een kans om eerst naar binnen te kijken voordat ik naar buiten reageer. 

 

Hier deel ik alles. Mijn leven als getrouwde thuisblijf moeder van 4 dochters. Iemand die herstellende is in een druk bestaan. Dus als ik niet aan het rennen ben achter de kleintjes aan, naar school toe loop, naar de voetbal rij, naar gym loop of weer naar een afspraak ga, ben ik hier. Geen grote woorden, geen perfecte zinnen. Gewoon ik. Hier. Schrijvend. Ademend.

 

X S

Het leven met mijn grote gezin

Met vier meiden in huis (0, 1, 6 en 12 jaar) is mijn leven allesbehalve saai. Elke leeftijd brengt zijn eigen chaos en unieke fases van het moederschap met zich mee. Van de schattige rommel van peuters tot de eeuwige discussies met een puber.

 

Alles lijkt tegelijk op mijn schouders te landen. Mijn trauma's en die van mijn man. De druk van een groot gezin, met alles wat daarbij komt kijken. Niet alleen de “gewone” dingen zoals een oudergesprek of een tandartsbezoek, maar ook afspraken omdat de kinderen een rugzakje hebben. Denk aan ziekte, trauma’s, ontwikkeling, aandoeningen enz. En dan nog alle verschillende sporten en activiteiten.

 

Maar weet je wat? Ondanks alles zie ik ook het licht. Mijn kinderen zijn mijn alles. Alleen al hun aanwezigheid, zelfs als ze stil zijn of buiten spelen, geeft me rust. Mijn man en ik hebben moeilijke tijden gehad, maar hij is er. En meer dan ooit. Mijn huis voelt als een plek waar ik veilig kan zijn, ook als het vanbinnen onrustig is.

 

Het is zoeken naar een dagindeling die bij ons past. En zelfs als we denken dat we het een beetje onder controle hebben, wijkt het weer af. Niks zo onvoorspelbaar als een baby. Maar elke dag hebben we wel een kleine overwinning. En dat moeten we vieren!

Mijn veilige havens: lezen, natuur en spiritualiteit

Naast de hectiek van het gezinsleven vind ik rust in dingen die ik graag doe. Een goed boek is mijn ontsnapping, de natuur mijn plek om op te laden, en tijdens wandelingen kan ik echt even stilstaan en nadenken.

 

Ook geloof en spiritualiteit helpen me enorm. Manifesteren, bidden, mediteren, het zijn allemaal kleine dingen die me weer kracht geven. Schrijven hoort daar natuurlijk ook bij. Het helpt me ademen, even alles op een rijtje zetten en mijn hoofd leegmaken.

 

Al deze dingen samen mijn gezin, lezen, natuur, geloof en meditatie helpen mij om als (een) FlawedMom in balans te blijven, ook als alles om me heen hectisch voelt.

Trauma's en herstel: mijn eerlijke verhaal

Moederschap is niet altijd perfect, en mijn pad is gekenmerkt door trauma’s. Ik wil laten zien dat het oké is om zoekende te zijn, midden in een chaotisch maar liefdevol gezin. Het is kwetsbaar, maar ik geloof dat openheid kan helpen.

 

Het is eng om dit te delen. Wat als mensen oordelen? Wat als ze mijn zwakte zien? Ik, die alles onder controle wil houden... zichtbaar zijn betekent die controle een beetje loslaten. Doodeng!!!

 

Herstel is geen rechte lijn. Ik heb al veel stappen gezet door middel van EMDR, en dat heeft me echt geholpen om oude pijn te verwerken. Maar ik ben nog niet volledig “genezen”, omdat ik nog vaak over mijn grenzen ga, mezelf voorbijloop of te veel tegelijk wil doen. Het is een langzaam proces, maar ik leer stukje bij beetje mijn grenzen herkennen, zachter voor mezelf te zijn en de kleine overwinningen te vieren. Elke stap, hoe klein ook, voelt als vooruitgang en geeft hoop.

 

Ik haal mijn kracht uit mijn gezin, de natuur, lezen,  geloof en meditatie. Het zijn die momenten die me helpen om mijn balans terug te vinden, zelfs als alles om me heen hectisch voelt.